یه وقتایی لباس ِ عافیت با جسم ِ تو قهره
ولی قلبت مثه طوفان...از عشق و خشم سرشاره
سراب از هیکلت بالا میره...درگیر ِ شب میشی
دلت میپوسه توی حسرت ِ طغیان ِ امّاره
یه وقتایی که توی سفره هیچی نیس بجز ماتم
وجودت بین ِ چند تا مرگ ِ رنگارنگ مختاره
یه وقتایی که خنجر، یاور ِ دلواپسیت میشه
گلوی اشتیاقت در کشاکش با تن ِ داره
مثه رنگین کمون ِ ناقص الخلقه سرت گیجه
ازین رنگینک ِ ضایع...دل ِ خورشید بیزاره
یه وقتایی به وقت ِ تو، تموم ِ وقتا بی وقتن
مدار ِ زندگی نصف النهارو پشت ِ سر داره
خلیج ِ خستگی هات گُنده میشه ...کوسه هاش گشنه ن
افق پیش ِ چشای پیر ِ دریا عینهو غاره
تو با تاریخ و جغرافی سرت گرمه ولی بازم...
تموم ِ مرزهای بودنت این چارتا دیواره
همون دیوارای زشتی که گاهی تنگ تر میشن
هجوم ِ خشتای بیرحم و یک انسان ِ بیچاره
خلاصه آخرش میفهمی این حرفا همه ش کشکه سزای زندگی گاهی، فقط آواز و ادراره…..