چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد 
چرا نگاه هايت انقدر غمگين است ؟
چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است ؟
اما افسوس ... هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره

 اري با تو هستم .. با تويي که از کنارم گذشتي... 
و حتي يک بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است.